ร่างและตรวจสัญญาธุรกิจระหว่างประเทศ

กฎหมายที่ใช้บังคับกับเขตอำนาจศาลเป็นคนละเรื่อง

ข้อตกลงเลือกกฎหมาย (governing law) กำหนดว่าตีความสัญญาตามกฎหมายประเทศใด ส่วนเขตอำนาจ (jurisdiction) หรือข้อตกลงอนุญาโตตุลาการกำหนดว่าข้อพิพาทต้องไปที่ใด ทั้งสองข้อความออกแบบร่วมกัน ไม่ใช่คัดลอกแบบฟอร์มจากธุรกรรมอื่น

หากคู่สัญญาและทรัพย์สินอยู่คนละประเทศ การชนะคดีในประเทศหนึ่งไม่ได้แปลว่าบังคับในอีกประเทศได้อัตโนมัติ ต้องตรวจว่าประเทศปลายทางมีกลไกรับรองคำตัดสินหรือคำอนุญาโตตุลาการหรือไม่

• คู่สัญญา สัญชาติ และที่ตั้งทรัพย์สิน
• กฎหมายที่ใช้บังคับและเหตุผลที่เลือก
• เขตอำนาจศาลหรืออนุญาโตตุลาการ
• ช่องทางบังคับคำตัดสินในประเทศของคู่สัญญา

ภาษาของสัญญาและฉบับที่มีผล

สัญญาสองภาษาต้องระบุว่าฉบับใดมีผลเหนือกว่าเมื่อข้อความต่างกัน การแปลรับรองช่วยให้หน่วยงานอ่านเอกสารได้ แต่ไม่ได้แก้ข้อขัดแย้งระหว่างฉบับให้เอง

ศัพท์กฎหมายบางคำไม่มีคำเทียบตรงข้ามภาษา เช่น แนวคิดเฉพาะของกฎหมายคอมมันลอว์ ควรกำหนดนิยามในสัญญาแทนการพึ่งคำแปล

การลงนามและผู้มีอำนาจ

ตรวจว่าผู้ลงนามฝั่งต่างประเทศมีอำนาจผูกพันนิติบุคคลจริง จากหนังสือรับรองบริษัท มติที่ประชุม หรือหนังสือมอบอำนาจ การลงนามข้ามประเทศอาจต้องรับรองลายมือชื่อ รับรองเอกสารโดยกงสุล หรือ Apostille ขึ้นกับประเทศและการใช้งาน

การลงนามอิเล็กทรอนิกส์ยอมรับได้ไม่เท่ากันในแต่ละประเทศและแต่ละประเภทสัญญา ต้องตรวจกฎหมายของทั้งสองฝั่งก่อนเลือกวิธีลงนาม

ข้อจำกัดของงานตรวจสัญญา

งานตรวจสัญญาประเมินความเสี่ยงตามข้อความและข้อเท็จจริงที่เปิดเผย ไม่ใช่การรับประกันว่าคู่สัญญาจะชำระหนี้ ส่งมอบ หรือไม่ผิดสัญญา และไม่ใช่การรับรองผลการเจรจา

หากข้อพิพาทเกิดขึ้นจริง การบังคับใช้ขึ้นกับศาลหรืออนุญาโตตุลาการของคดีนั้น สำนักงานไม่คาดการณ์ผลคดีล่วงหน้า